Bernardyn: duży, łagodny i piękny pies ratowniczy, znany z pracy w górach

Głowa Bernardyna spoglądająca w prawo

Pochodzenie: Szwajcaria

Długość życia: 8-10 lat

Poziom aktywności: umiarkowany

Pielęgnacja: mocno linieją, potrzebują częstego szczotkowania, aby sierść była w dobrym stanie

Historia

Bernardyny mają bogatą historię jako psy ratownicze w górach, które z czasem stały się popularnymi psami rodzinnymi i towarzyszącymi. Ich dziedzictwo ratownicze, połączone z łagodnym i lojalnym charakterem, czyni je jedną z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych ras na świecie.

Bernardyny mają swoje korzenie w Alpach Szwajcarskich. Rasa została rozwinięta w XVII wieku przez mnichów w hospicjum świętego Bernarda, który służył jako schronienie dla podróżników i pielgrzymów przemierzających niebezpieczne przełęcze górskie. Nazwa "Bernardyn" pochodzi od św. Bernarda z Menthon, założyciela hospicjum na Przełęczy św. Bernarda, gdzie psy te były używane do ratowania ludzi.

Bernardyny były pierwotnie hodowane i wykorzystywane przez mnichów jako psy ratownicze. Dzięki ich doskonałemu węchowi, sile i wytrzymałości, były w stanie odnaleźć i ratować zagubionych lub zasypanych przez lawiny podróżników. Były znane z niesamowitej zdolności wykrywania ludzi pod śniegiem.

Na przestrzeni lat, Bernardyny ewoluowały. Pierwotnie miały krótszą sierść, co było bardziej praktyczne w śnieżnych warunkach. W XIX wieku, krzyżowanie z rasami takimi jak Nowofundland, doprowadziło do powstania odmiany długowłosej.

Najsłynniejszym Bernardynem był Barry, który żył na początku XIX wieku. Barry jest przypisywany uratowaniu ponad 40 osób podczas swojej kariery ratowniczej. Jego pomnik stoi w Cimetière des Chiens w Asnières-sur-Seine we Francji, a jego zmumifikowane ciało można zobaczyć w Muzeum Historii Naturalnej w Bernie.

Bernardyny zostały uznane przez American Kennel Club (AKC) w 1885 roku. To jedno z najwcześniejszych uznań tej rasy przez oficjalną organizację kynologiczną w Stanach Zjednoczonych. Bernardyny są uznane przez Związek Kynologiczny w Polsce (ZKwP), jednakże dokładna data uznania rasy nie jest znana.

Charakterystyka rasy

Bernardyny to duże psy, mocno zbudowane, z szeroką klatką piersiową i mocnymi kończynami. Istnieją dwie odmiany sierści – krótka i długa. Sierść jest gęsta i wodoodporna, zazwyczaj w kolorach biało-brązowych z charakterystycznymi plamami.

Bernardyny są znane z łagodnego i spokojnego charakteru. Są bardzo cierpliwe, co czyni je idealnymi psami rodzinnymi. Są niezwykle lojalne wobec swojej rodziny i wykazują silne przywiązanie do swoich opiekunów. Historycznie wykorzystywane jako psy ratownicze, są odważne i niezawodne w trudnych sytuacjach. Z natury przyjazne, dobrze dogadują się z dziećmi i innymi zwierzętami. Są to psy towarzyskie, lubiące być w pobliżu ludzi. Mają silny instynkt opiekuńczy i będą pilnować domu oraz jego mieszkańców.

Bernardyny są inteligentne, ale mogą być nieco uparte. Konsekwentne i łagodne metody szkoleniowe są najskuteczniejsze. Wczesna socjalizacja jest kluczowa, aby nauczyć psa odpowiednich zachowań w różnych sytuacjach. Szkolenie w zakresie podstawowych komend i posłuszeństwa jest niezbędne ze względu na ich dużą siłę i wielkość.

Zdrowie

Mogą być podatne na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych, problemy z sercem (kardiomiopatia), skręt żołądka (GDV), oraz problemy z oczami, takie jak entropium.

Regularna pielęgnacja sierści jest konieczna, zwłaszcza w przypadku długowłosych bernardynów. Regularne kontrole uszu, oczu i zębów są również ważne. Bernardyny wymagają regularnego szczotkowania, szczególnie długowłose odmiany. Linienie jest sezonowe, więc intensywność szczotkowania może się zmieniać w ciągu roku.

Mimo dużych rozmiarów, nie potrzebują intensywnego wysiłku fizycznego. Codzienne spacery i umiarkowana aktywność fizyczna są wystarczające.

Ze względu na swoją wielkość, mają duże zapotrzebowanie kaloryczne. Ważne jest, aby dieta była zbilansowana i dostosowana do ich wieku, wagi i poziomu aktywności.

Idealnie nadają się do domów z dużym ogrodem, ale mogą także mieszkać w większych mieszkaniach, pod warunkiem zapewnienia im odpowiedniej ilości ruchu.