Wyżeł weimarski: wszechstronny pies myśliwski, o srebrzystej sierści

Pochodzenie: Niemcy

Długość życia: 10-13 lat

Poziom aktywności: wysoki

Pielęgnacja: łatwa, wymagane regularne czesanie

Historia

Wyżeł weimarski pochodzi z Niemiec, a jego historia sięga początku XIX wieku. Rasa została rozwinięta na dworze księcia Karola Augusta z Weimaru, od którego wzięła swoją nazwę. Wyżeł weimarski został wyhodowany jako wszechstronny pies myśliwski, zdolny do tropienia, wystawiania i aportowania zwierzyny. Przodkami rasy były prawdopodobnie psy gończe, które zostały skrzyżowane z różnymi rasami wyżłów. Wyżeł weimarski został uznany przez niemiecki klub kynologiczny w 1896 roku. W 1943 roku został oficjalnie uznany przez American Kennel Club (AKC).

Charakterystyka rasy

Wyżeł weimarski to elegancki, energiczny i inteligentny pies, który doskonale sprawdza się jako pies myśliwski, pracujący i towarzyszący. Wymaga dużo ruchu, odpowiedniego szkolenia i regularnej opieki zdrowotnej, aby cieszyć się długim i zdrowym życiem.

To duży pies. Sierść jest krótka, gładka, przylegająca do ciała. Umaszczenie: srebrnoszare, szare, myszatoszare. Budowa mocna, dobrze umięśniona i harmonijna. Charakterystyczna głowa z długimi uszami i bursztynowymi oczami.

Jest to bardzo towarzyski, przyjazny i lojalny pies. Doskonale dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami. Wyjątkowo inteligentny i łatwy do szkolenia. Szybko się uczy i chętnie wykonuje polecenia. Ma wysoki poziom energii. Potrzebuje dużo ruchu i aktywności fizycznej, aby być szczęśliwym. Jest chętny do współpracy, ale może być niezależny i uparty. Wymaga konsekwentnego, pozytywnego szkolenia. Jest bardzo towarzyski i przyjazny wobec ludzi. Lubi być w centrum uwagi i cieszy się towarzystwem swojej rodziny.

Zdrowie

Problemy zdrowotne z jakimi może zmagać się rasa: dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, problemy z oczami (entropium, ektropium, postępujący zanik siatkówki (PRA)), skłonność do skrętu żołądka, alergie skórne i inne problemy dermatologiczne, skłonność do chorób autoimmunologicznych (hipotyreoza).

Sierść wymaga minimalnej pielęgnacji. Regularne szczotkowanie wystarczy, aby utrzymać ją w dobrym stanie. Kontrola uszu, zębów i pazurów jest niezbędna.